هدیه

در مراوادات امروزه ' هدیه دادن و انتخاب هدیه یکی از کارهای پیچیده و سخت است.درزمان گذشته هدیه ها محدود بودند.اغلب برای عقد و عروسی یا خرید خانه نو و بچه دار شدن بود .برای هر یک از این موارد هم تقریبا نوع هدیه مشخص بود.اگر از بستگان نزدیک بودند و وضع مالی هدیه دهنده نسبتا خوب بود برای بچه دار شدن اویز یا گوشواره کوچک طلا و برای عروسی و عقد انگشتر بود .در غیر اینصورت برای عروسی ظرف یا پتو و برای دنیا امدن بچه هم لباس یا پتوی بچه.

هدیه خرید برای خانه نو هم معمولا ظرف یا پتو بود.در بعضی مناطق هم برای عروسی ها پول نقد هدیه میدادند تا صرف مخارج عروسی شود.

این روزها اما به مناسبتهای بیشتری هدیه رد و بدل میشود.روز پدر'روز مادر'روز تولد'سالگرد ازدواج و روزهای خاص هر شغل مثل روز پزشک و معلم و یا روز عشق و...

برای هدیه دادن معمولا باید شناختی از طرف مقابل و سلیقه اش داشته باشیم.تهیه لباس سخت است مگر اطلاع از سایز و سلیقه طرف مقابل .انتخاب هدیه ای مثل عطر و ادکلن سختی های خودش را دارد چون طرف مقابل ممکن است از رایحه خاصی خوششش نیاید'مگر اینکه انقدر به شما نزدیک باشد که بدانید از چه عطر و ادکلنی استفاده میکند.

برای خرید خانه شاید بشود قضییه را با یک گلدان گل ختم بخیر کرد.

کارت هدیه بانکها هم در بعضی موارد کار را راحت کرده اند.

شما در موارد مشابه چه هدیه هایی میخرید و به چه نکاتی توجه میکنید؟

تجملات

یکی از اقوام تعریف میکرد که:خانمی هفته ای چند روز بعنوان کارگر خانگی در منزلشان کار میکند.خانواده این خانم هم وضعیتی مشابه خودش دارند و اغلب از فقر و نداری مینالند.چندی قبل تولد دختر چهار ساله خواهر این خانم بوده.دخترک را دو بار به ارایشگاه برده اند تا مدل موی دلخواهش را داشته باشد.بعد نوبت لباس تور و کیک مدل خرس و تزیینات مختلف دیگر و حیرانی این خانم برای خرید هدیه مناسب که اصرار داشته طلا باشد.

در فضای مجازی عکس هایی میبینم از تزیین دستشویی عروس با گل و شمع و تزئین مرغ داخل یخچال با لباس عروس و داماد و اصرار برای خرید مثلا سینمای خانگی برای یک اپارتمان چهل متری.

عقیده بعضی ها این است که با انجام این امور ارزش خودشان را بالا میبرند و بقیه متوجه جایگاه والای انها میشوند.

عده ای هم اعتقاد دارند این کارها حفظ ابرو در مقابل اقوام و اشناها هست.

عده ای هم بقول معروف از سر چشم و هم چشمی دست به چنین اعمالی میزنند.

اغلب از خودم سوال میکنم ایا خانواده ای که مدعی هست چند ماه است گوشت نخورده اند لازم است که برای بچه چنین برنامه جشن تولدی داشته باشند؟آیا یک آپارتمان اجاره ای چهل متری نیاز به سینمای خانگی دارد؟ آیا اول زندگی لازم است با قرض و بدبختی حتما لحاف ترمه دست دوز داشته باشیم چون رسم است یا ماشین ظرفشویی و دهها مدل وسیله برقی که شاید سالی یک بار هم استفاده نشود؟

 

نظر شما چیست؟ایا با چنین برنامه هایی موافق هستید؟