یکی از اقوام تعریف میکرد که:خانمی هفته ای چند روز بعنوان کارگر خانگی در منزلشان کار میکند.خانواده این خانم هم وضعیتی مشابه خودش دارند و اغلب از فقر و نداری مینالند.چندی قبل تولد دختر چهار ساله خواهر این خانم بوده.دخترک را دو بار به ارایشگاه برده اند تا مدل موی دلخواهش را داشته باشد.بعد نوبت لباس تور و کیک مدل خرس و تزیینات مختلف دیگر و حیرانی این خانم برای خرید هدیه مناسب که اصرار داشته طلا باشد.

در فضای مجازی عکس هایی میبینم از تزیین دستشویی عروس با گل و شمع و تزئین مرغ داخل یخچال با لباس عروس و داماد و اصرار برای خرید مثلا سینمای خانگی برای یک اپارتمان چهل متری.

عقیده بعضی ها این است که با انجام این امور ارزش خودشان را بالا میبرند و بقیه متوجه جایگاه والای انها میشوند.

عده ای هم اعتقاد دارند این کارها حفظ ابرو در مقابل اقوام و اشناها هست.

عده ای هم بقول معروف از سر چشم و هم چشمی دست به چنین اعمالی میزنند.

اغلب از خودم سوال میکنم ایا خانواده ای که مدعی هست چند ماه است گوشت نخورده اند لازم است که برای بچه چنین برنامه جشن تولدی داشته باشند؟آیا یک آپارتمان اجاره ای چهل متری نیاز به سینمای خانگی دارد؟ آیا اول زندگی لازم است با قرض و بدبختی حتما لحاف ترمه دست دوز داشته باشیم چون رسم است یا ماشین ظرفشویی و دهها مدل وسیله برقی که شاید سالی یک بار هم استفاده نشود؟

 

نظر شما چیست؟ایا با چنین برنامه هایی موافق هستید؟