آدمش میکنم!!!
آدمهای زیادی را میشناسم که به همین امیدهای واهی ازدواج میکنند ،با همین امیدها بچه دار میشوند.چند بار شنیده اید که گفته اند:بچه دار بشوید درست میشودزن بگیرد درست میشودازدواج که کردیم آدمش میکنم.اعتیادش را ترک میدهمکاری میکنم خسیس بودن از سرش بپرد.
اما این اتفاق ها رخ نمیدهد.ممکن است افراد بعضی رفتارهایشان راتعدیل کنند ،مثلا خانمی به دلخواه همسرش کمی پوشیده تر لباس بپوشد ،یا سعی کند غذا پختن یاد بگیرد ،یا مردی تلاش کند بعد از ازدواج کمتر به دنبال رفیق بازی باشد ،اما اینکه مثلا بشود از فردی معتاد و دروغگو و بیکار و کم سواد ،بعد از ازدواج مردی منزه و کاری وبا مطالعه ساخت ،بنظر من امکانش خیلی کم است.
در بعضی موارد اگر هم فرد بظاهر تغییر کند،همه عمر احساس میکند که خودش نیست.مثلا به اجبار وادار شده که چادر بپوشد ،به اجبار وادار شده با بستگانی که از جنس مخالفند صحبت نکند ،به اجبار وادار شده دور رفقایش را خط بکشد.منتظر فرصت است تا تلافی کند.
میخواهم بگویم نمیشود شخص ی را با این رویدادها تغییر داد.بچه دار شدن راه حل خوبی برای رفع اختلافهای دو طرف نیست.با این شیوه ها طرف مربوطه آدم نمیشود.نظر شما چیست؟تغییر تا چه حد ممکن است؟