سال هاست با هر زنی مواجه شده ام به نوعی از دست مردان نالان بوده.یکی از پدرش گلایه داشته،یکی از برادرش،یکی از شوهرش،آن یکی از پسرش ،و دیگران هم از جامعه مرد سالار.از قوانینی که به نفع زنان نیست.از اعمال محدودیت ها و یا تاکید برای اثبات برابری.

من هم با اکثر آنها موافقم،اما رفتارهایی این میان نادیده گرفته میشودیکی از رفتارها زیر آب زنی  زنان برای همدیگر در محیط کار و محیط خانواده است.

سال ۸۵ به دلایلی ناگزیر شدم تقریبا دست تنها خانه ای بسازم. همسرم قبل از موعد بازنشستگی گرفته بود و رفته بود سفر.بیش از یکسال شبانه روز دوندگی کردم تا یک واحد قابل سکونت شد.هنوز قسمت هایی از طبقه دوم باقی مانده بود که همسرم بیمار شد.دکترها تشخیص آسیب مغزی دادند .خانواده همسرم که سالها بود رفت و آمدی نداشتیم،مطلع شدند و از راهی دور یکی بعد از دیگری به دیدنمان آمدند.من هنوز شاغل بودم.به سختی میتوانستم بین این همه کار مختلف هماهنگی بوجود بیاورم.روزی به یکی از خواهر زاده های شوهرم که خانم نسبتا جوانی بود میوه تعارف کردم.ایشان با همان فارسی لهجه دار و به تندی گفتند: معلومه که میخورم.باید بخورم.خونه داییم هست.مال داییمه! دلم میخواست داد بزنم و بگم یک آجر این خونه هم مال داییت نیست.غذایی هم که میخوری از حقوق من تهیه شده.

چند ماه بعد بیماری همسرم شدت گرفت.برای اینکه بتوانیم از کمک دیگران هم استفاده کنیم به زادگاه همسرم نقل مکان کردیم.چون گفته بودند در آن منطقه راحت تر میتوانیم کارگر استخدام کنیم.آنجا هم کما بیش همین حرفها بود .روزی که همسرم فوت کرد،این حرفها به اوج خودش رسید.همان ساعت اول خواهرش مرا صدا کرد و گفت حق ندارید یک ریال از اموال برادرم را هزینه کنند تا وقتی بزرگ طایفه بیاید و اموال را تقسیم کند.اینجا بود که درد دل آن چند ساله را بیرون ریختم و گفتم که دو برابر حقوق برادرشان را قرض کرده ام و خرج درمانش کرده ام،که خانه را از فروش زمین مورثی خودم ساخته ام وتمام مدت ایشان مسافرت بوده اند.گفتم مرجعی جز قانون نمیشناسم.اگر اموالی سراغ دارند اول مهریه ام را بدهند بعد هم هزینه بچه ها.تکلیف حقوقش را هم دولت مشخص میکند.تا آن زمان هر چه پیش آمده بود نخواسته بودم حرفی از مهریه بزنم.انگار نمیدیدند که پنج سال چه هزینه مادی و روحی برای پرستاری از یک مریض بستری پرداخته ام.

میبینم که در خانواده و فامیل خودم هم خانم ها چقدر برای همدیگر موش دوانی میکنند.دختر عمو گلایه میکند که خواهرش برای گرفتنزسهم بیشتر ،ذهن پدر ومادرش را خراب کرده.فلان کارمند خانم ،ذهن رییس را نسبت به همکاران زن مغشوش میکند.فلان دختر یواشکی برای نامزد همکار دخترش پیغام میفرستد.

با کدام همبستگی ما زنها میخواهیم حقوق برابر داشته باشیم؟