در پست چهارم اذر ماه بحثی باز کرده بودم در ارتباط با خشونت علیه زنان و پیشنهادهایی برای بهبود این وضیت.

در درجه اول بنظر من زنانی که میخواهند در این زمینه یاریرسان باشند'لازم است واقعیت های کل جامعه را ببینند.اینکه جعیت ایران را اقوام گوناگون با مذهب'اداب و رسوم و زبانهای مختلف تشکیل میدهند و زن ایرای صرفا زن جوان تحصیلکرده فرنگ رفته تهرانی نیست. و دیگر اینکه اولویت ها را در نظر داشته باشند.ایا مساله دختر ایرانی الان این بیست سانت پارچه ایست که بعضی ها به عنوان حجاب روی سرشان  میاندازند'یا حق تحصیل ,اشتغال با حقوق و امکانات برابر'حق انتخاب در ازدواج ومسایلی از این قبیل را مد نظر دارن؟

 

بنظر من دختران باید سعی کنند با داشتن مدارک تحضیلی مورد نیاز جامعه و اموختن حرفه'استقلال مالی خود را حفظ کنند.

مادران از کودکی پسران و دختران را به گونه ای تربیت کنند که در ذهن هر دو انسانیت مطرح باشد نه جنسیت

دخترانی که میخواهند ازدواج کنند اول نیاز های خودشان را بشناسند و بعد به خانواده طرف مقابل دقت کنند.ببینند رفتار مردها با زنها در ان خانواده چگونه است.این مساله در مورد پسران هم صدق میکند.

به همان اندازه که در دوران اشنایی حواسشان به مدل لباس و میوه مورد علاقه طرف مقابل هست'بفکر مسایل اجتناب ناپذیر زندگی هم باشند.دختر و پسر دانشجویی که فکر میکنند عاشق شده اند و باید با هم ازدواج کنند'اول بروند قیمت رهن و اجاره یک واحد 50 متری را بپرسند و بعد هم قیمت'پوشاک'ایاب و ذهاب و خرج های متفرقه یکماه.ببینند امکان تهیه انها برایشان هست؟

در زمان ازدواج میشود هر شرطی را که نقض کننده روابط زناشویی نباشد در سند ازدواج گنجانید.دختران هم میتوانند برای حق طلاق'مسافرت'اشتغال,ادامه تحصیل'انتخاب محل سکونت و غیره از همسرشان وکالت بگیرند.

اما به یک نکته توجه داشته باشند.حقوق برابر'کار برابر هم میطلبد.مرد هم حق دارد درچنین مواردی لزوم مهریه و اجرت المثل را زیر سوال ببرد.منظورم این است که نمیشود زن هم مهریه سنگین بخواهد 'هم مشارکت دراموال مرد و سایر حقوقی که ذکر شد'هم نفقه همبگوید کار منزل یا کمک به تامین هزینه منزل به من مربوط نیست..

در بحث دیه'پیشنهادم این است که سازمان های مردم نهاد برای تعدیل این وضع اقدام کنند.

سازمانهای مردم نهاد میتوانند با تشکیل تعاونی های خدماتی'برای زنان کم سواد اشتعل ایجاد کنند.میتوانند صنایع دستی را که اکثرا زنان متولی ان هستند سر وسامان دهند.

خانه های امن از دیگر امکاناتی است که ارگانهای دولتی با کمک سازمانهای مردم نهاد برای کمک به زنان و دختران اسیپ پذیر میتوانند فراهم کنند

دراخر بیش از هر چیز انها که دلسوزند فرهنگ سازی کنند.