زمزم

این روزها مشغول تماشای سریال This is us(این ما هستیم)

هستم.قسمت های ابتدایی را از فیلیمو دیدم، اما بعد از تمام شدن اشتراک فیلیمو ، بچه ها بقیه قسمت ها را دانلود شده داشتند و از آنجا تماشا میکنم.سریال ماجرای زندگی یک زوج جوان وفرزندانشان را تا بزرگسالی و حتی بزرگ شدن نوه ها به تصویر میکشد.به زندگی والدین آنها هم میپردازد .دو نکته در این سریال برای من بسیار جالب است.اول تاثیری که رفتار والدین بر روند زندگی کودکان دارد ، بخوبی در این سریال نمایش داده شده.هر جمله و حرکت والدین ، تاثیرش را در بزرگسالی نشان میدهد.

دوم اینکه آدمها اکثرا با صراحت در مورد احساسشان حرف میزنند و این احساس اغلب از جانب دیگران هم پذیرفته میشود.

از دیدن این سریال به این نتیجه میرسم که انگار دیکتاتوری در خانه ها و در خانواده اولیه پایه گذاری میشود.جایی که فرزندان جرات نمیکنند از احساساتشان برای پدر و مادر وخواهر وبرادرها حرفی بزنند.جایی که پدر ومادر نه با خودشان صادق هستند ، نه با یکدیگر و میخواهند تصمیماتشان بی چون وچرا اجرا شود.

جایی که هنوز عبارت« مردم چه میگویند؟» در زندگیهاجاریست.

شاید هم این حس و این وضعیت از کل جامعه به خانواده ها میرسد.یعنی در جامعه ای که اظهار عقیده ممکن است دردسر ساز شود ، خانواده ها هم به سمت وسوی پنهانکاری و عدم بروز احساساتشان کشیده میشوند.

البته که سریال ، فرهنگی کاملا متفاوت را به نمایش میگذارد ، اما توجه به این نکات هم برایم جالب بود.