زمزم

روز پدر وروز مرد نزدیک است.میخواهم چند کلمه ای در این مورد بنویسم.این روز بهانه ایست  برایی یاد کردن از مردانی که در زندگیمان نقش داشتند.پدر هایمان که گاه سخت گیر بوده اند وگاه مهربان وقهرمان دوران کودکی هر کدام از ما.برادرهایمان که گاه غیرت را بهانه کرده اند تا اجازه نفس کشیدن را از خواهران بگیرند وگاه یاور خواهران بوده اند وتا پایان عمر،وسایل ارامش خواهران وبرادران را فراهم کرده اند.دوستان حقیقی ومجازی که گاه ما را از آشنایی با خودشان پشیمان کرده اند،وگاه امید داده اند ،دلسوزی کرده اند،بی هیچ منتی راهنمایی کرده اند.گاه در بحران ها بیشتر از افراد خانواده به دادمان رسیده اند.پسرانمان که گاه دلمان را شکسته اند وگاه شانه هایشان تکیه گاهمان بوده است.پدرم مرا با کلمات مانوس کرد وبا شعر وضرب المثل.بس که دائم شعری را زمزمه میکرد.همینطور با طبیعت .کودکی هایم را بیشتر در باغ خانه پدری ،دست در دست پدر به یاد میاورم.هر درختی را میشناخت.میدانست کدام درخت جوان زده است.با دستهایش سه هزار درخت کاشته بود.به شکار هم که میرفت برایم گل وحشی سوغات میاورد.پسرم صبر را به من آموخت.از نوجوانی ،شانه های کوچکش جایگاهی شد برای اشکهایم.در بیماریها دلسوزانه پرستارم بود.از شوهر ها حرفی نزدم.چون باید شاهنامه بنویسم.گاه دیده ام که سالها مثل یک رفیق یکدل،با همسرشان زیسته اندوگاه شوهرهای دیگری را که هر ظلمی نسبت به زن وفرزندانشان روا داشته اند.شاید کار در مرکز مشاوره زنان،مرا نسبت به موجودی به نام شوهر بد بین کرده باشد.این روز را به آقایانی که خواننده این وبلاگ هستند تبریک میگویم وامیدوارم که همراه وهمدل والدین،خواهران وبرادران وهمسرانشان باشند.